Elk jaar in de eerste week van februari begint het: of wij een boeket met rode rozen kunnen maken. Het antwoord is nee, en dat is geen houding maar rekenwerk. Een roos die hier in februari in de emmer staat, is drie of vier dagen eerder gesneden op een hoogvlakte bij de evenaar, gekoeld naar een vliegveld gebracht, gevlogen, geveild en dan pas naar een winkel gereden. Van de tijd die die bloem in een vaas had kunnen staan, is dan al een derde weg.
Wij hebben het één seizoen geprobeerd, in 2015. Wij kochten twee dozen in en verkochten ze in twee dagen uit, want de vraag is er. Maar in de week daarna kwamen er vier mensen terug met dezelfde klacht: de kop hangt en gaat niet meer open. Dat is het bekende gebogen nekje. Het komt doordat de steel onderweg lucht heeft getrokken en het water niet meer tot boven komt. Aan die bloem is dan niets meer te doen; hij is niet slecht behandeld in de winkel, hij was al vermoeid toen hij aankwam.
Wat er in februari wél staat, komt uit een kas op twintig kilometer afstand of uit de volle grond onder een doek. Tulpen om te beginnen, in elke kleur die je kunt bedenken, en dan narcissen, ranonkels, anemonen en de eerste mimosa. Van dat alles betaal je voor een boeket tussen de twintig en dertig euro, en het staat een week. Voor hetzelfde geld had je vijf ingevlogen rozen gehad die na drie dagen met hangende koppen boven de rand van de vaas staan.
Er is één ding waar wij eerlijk over moeten zijn: dit is makkelijker vol te houden als je een kleine winkel bent. Wij verkopen negentig boeketten per week en kunnen het ons veroorloven om een vraag af te wijzen. Een grote zaak met een strakke omzetbegroting kan dat niet, en die koopt dus in wat er gevraagd wordt. Dat is geen kwade wil, dat is een ander bedrijf.
Dus als je in februari toch iets roods wil: neem ranonkels. Ze zijn even rond, ze hebben meer lagen dan een roos en ze staan hier vandaan tien dagen. Alleen ruiken ze niet. Dat is het enige dat je mist, en in februari ruikt een ingevlogen roos ook naar niets.